Ken Park – Larry Clark
Bij Kids had Larry Clark nog enigszins de visuele ruggensteun van Van Sant. In Ken Park is de kijker louter aangewezen op de tandem Clark – Korine, en die bewijst zich allesbehalve efficiënt. Net zoals in Kids en vooral Gummo ligt de nadruk op een droge registratie van de marginaliteit en de rebellie van de adolescent tegen een andere generatie. Het resultaat is van een soortgelijke aard: het geheel overstijgt zelden de platitude en verkijkt zich eens te meer op het etaleren van gratuite schokeffecten. Bijgevolg ontbreekt de secure observatie die de angsten van jongeren dient te weerspiegelen. Wat betreft visuele competentie en narratief heeft Clark dus andermaal weinig aan de dag te leggen.
1.5/5
