Goldfinger – Guy Hamilton
Goldfinger staat unaniem te boek als hét hoogtepunt in de langlopende Bondfranchise, maar zelden tot nooit doet het derde deel deze status eer aan. De geëtaleerde elementen tonen een Bond in verval, een Bond die de tand des tijd niet goed heeft doorstaan. De neerwaartse spiraal is een onverwacht feit, maar een voelbaar feit niettemin.
James Bond is dan wel cynischer dan voorheen: het spervuur van seksueel getinte humor schakelt bij momenten nog een versnelling hoger. De intrede van de gladde James Bond in From Russia With Love is ook in Goldfinger een constante en dat levert eerder geforceerde oneliners en plat vertier op. En net dat vertier krijgt in Goldfinger meer dan eens een ferme deuk. De actie heeft zijn houdbaarheidsdatum ruim overschreden, Ken Adams architecturale visie gaat relatief anoniem door deze prent en de prominente, technologische snufjes zijn gedegradeerd tot getelefoneerde gimmicks. Wel is regisseur van dienst, Guy Hamilton, verantwoordelijk voor enkele van de meest iconische momenten uit de reeks. Het in goud gehulde lichaam van Jill Masterson voorop.
Goldfinger is een bewijs dat het toenmalige universum van de reeks me veel minder aanspreekt dan het huidige (gerepresenteerd door Casino Royale en het weliswaar meer actiegerichte Quantum of Solace). Na slechts drie afleveringen bereikt de gratie en flair zijn einde. De hedendaagse Bond daarentegen stelt zich kwetsbaarder op, met meer klasse, bescheidenheid en viriliteit.
2/5
