Read to believe

Nevada Smith – Henry Hathaway

strangersonablog — Tue, 17 Aug 2010 11:52:57 +0000

Het wraakmotef is geen nobele onbekende voor het archetypische westerngenre en ook Nevada Smith ontsnapt niet aan dit inhoudelijk gegeven. En dat is hoegenaamd geen nadeel. Ware het niet dat Hathaway de romantiserende toon laat primeren op de onderhuidse, sinistere toon. De landschappen en muzikale score zijn louter idyllisch en masqueren een gebrek aan gitzwarte diepgang. Nevada Smith is deugdelijk, maar al bij al te gemeten om een noemenswaardige indruk achter te laten. Iets waar een vreemd intrigerende Steve McQueen overigens wel in slaagt.

2.5/5

Goldfinger – Guy Hamilton

strangersonablog — Tue, 27 Jul 2010 17:57:04 +0000

Goldfinger staat unaniem te boek als hét hoogtepunt in de langlopende Bondfranchise, maar zelden tot nooit doet het derde deel deze status eer aan. De geëtaleerde elementen tonen een Bond in verval, een Bond die de tand des tijd niet goed heeft doorstaan. De neerwaartse spiraal is een onverwacht feit, maar een voelbaar feit niettemin.

James Bond is dan wel cynischer dan voorheen: het spervuur van seksueel getinte humor schakelt bij momenten nog een versnelling hoger. De intrede van de gladde James Bond in From Russia With Love is ook in Goldfinger een constante en dat levert eerder geforceerde oneliners en plat vertier op. En net dat vertier krijgt in Goldfinger meer dan eens een ferme deuk. De actie heeft zijn houdbaarheidsdatum ruim overschreden, Ken Adams architecturale visie gaat relatief anoniem door deze prent en de prominente, technologische snufjes zijn gedegradeerd tot getelefoneerde gimmicks. Wel is regisseur van dienst, Guy Hamilton, verantwoordelijk voor enkele van de meest iconische momenten uit de reeks. Het in goud gehulde lichaam van Jill Masterson voorop.

Goldfinger is een bewijs dat het toenmalige universum van de reeks me veel minder aanspreekt dan het huidige (gerepresenteerd door Casino Royale en het weliswaar meer actiegerichte Quantum of Solace). Na slechts drie afleveringen bereikt de gratie en flair zijn einde. De hedendaagse Bond daarentegen stelt zich kwetsbaarder op, met meer klasse, bescheidenheid en viriliteit.

2/5

Blow – Ted Demme

strangersonablog — Tue, 27 Jul 2010 17:52:08 +0000

Alle goede intenties ten spijt, maar als punt bij paal komt is Blow niet meer dan één groot identiteitsloos cliché. Het geijkte stramien van het ‘rise and fall’ gegeven wordt braaf gevolgd, zelfs muzikaal en visueel. Door de nodige inhoudelijke hiaten ontbeert de prent ook de nodige tragiek en swing/schwung. Het geheel moddert maar wat aan en de protagonist eindigt uitendelijk als een regelrechte karikatuur.

1.5/5

The Raven – Roger Corman

strangersonablog — Tue, 27 Jul 2010 17:51:07 +0000

The Raven is het eerste Roger Corman exploot dat me te beurt valt. En de kennismaking ging welvarend van start: Vincent Price zet de dichterlijke toon voor een bijwijlen smakelijke, ofwel heerlijk knullige ‘comédie-macabre’ in de lijn van Polanski’s The Fearless Vampire Killers. Toch heeft Corman het moeilijk om een vaste toon te houden. Het licht gaat stelselmatig uit en na afloop overheerst het gevoel dat Corman niet voluit is gegaan.

2/5

Conspirators of Pleasure – Jan Švankmajer

strangersonablog — Sat, 10 Jul 2010 11:25:09 +0000

Bij de aftiteling van Conspirators of Pleasure zien we klinkende namen als Sigmund Freud en Luis Bunuel voorbijrollen. Hun zichtbare medewerking maakt van deze Svankmajer andermaal een ongezien curiosum wemelend van het bizarre, cartooneske, surrealistische en fetisjistische. Inhoudelijk vertaalt zich dat naar een speelse reflectie op het bevredigen van verdoken verlangens en seksuele driften. Als ‘stille’ film en ode aan de ambachtelijke creativiteit en ongebreidelde fantasie steunt Conspirators of Pleasure bovendien op een heerlijk suggestieve basis die het beeld volledig aan het woord laat. Svankmajer had wel meer indruk kunnen nalaten bij de kijker, indien hij de speelduur nog korter had gehouden.

3/5

Ken Park – Larry Clark

strangersonablog — Tue, 06 Jul 2010 21:21:20 +0000

Bij Kids had Larry Clark nog enigszins de visuele ruggensteun van Van Sant. In Ken Park is de kijker louter aangewezen op de tandem Clark – Korine, en die bewijst zich allesbehalve efficiënt. Net zoals in Kids en vooral Gummo ligt de nadruk op een droge registratie van de marginaliteit en de rebellie van de adolescent tegen een andere generatie. Het resultaat is van een soortgelijke aard: het geheel overstijgt zelden de platitude en verkijkt zich eens te meer op het etaleren van gratuite schokeffecten. Bijgevolg ontbreekt de secure observatie die de angsten van jongeren dient te weerspiegelen. Wat betreft visuele competentie en narratief heeft Clark dus andermaal weinig aan de dag te leggen.

1.5/5

Toy Story 3 – Lee Unkrich

strangersonablog — Thu, 24 Jun 2010 20:11:02 +0000

Consequent kwaliteit afleveren. Het is weinigen gegeven, tenzij Pixar. De studio slaagt er op een uitzondering of twee steeds in om het publiek te bekoren met een eenvoudige basis en een inventieve uitwerking. Zo ook met Toy Story 3. Meer nog, de derde en wellicht laatste episode zet zich met volle overtuiging op het hoogste schavot van het eigen Toy Story-universum en behoort zonder twijfel tot het beste wat de animatiestudio al heeft voortgebracht.

De nostalgische formule van Pixar bewijst andermaal zijn succes. De kijker is niet alleen verheugd om de poppen na elf jaren nog eens tot leven te zien komen. Hij is bovenal verblijd door het gegeven ‘speelgoed’ en welke herinneringen en emoties dat kan oproepen. De rol van 3D speelt daarin een belangrijke rol. De techniek is in Toy Story 3 niet uit op spektakel, wel op functionaliteit. Het is alomtegenwoordig, maar vaak op subtiele en verfijnde wijze. Evenals de rijkelijke grafische details en expressies, waarmee Pixar andermaal een kleine stap voorwaarts zet. Resultaat: de emoties en de belevenis worden meermaals versterkt. In deze gedaante mag de techniek gerust inburgeren in het toekomstige filmaanbod.

Toy Story 3 vormt het ideale slotakkoord. De prent bevat een levendigheid waar vele animatie- en live-actionfilms het nakijken naar hebben. Na twee afleveringen is inventiviteit nog steeds troef: de basisomgeving is eenvoudig, maar wordt te allen tijde ideaal uitgebuit. Pixar zij geprezen.

4/5

Prince of Persia: The Sands of Time – Mike Newell

strangersonablog — Sun, 20 Jun 2010 18:58:25 +0000

Elke nieuwe game-adaptatie gaat gepaard met de nodige achterdocht, zo ook Prince of Persia: The Sands of Time. In de eerst plaats omdat een game aan de basis ligt, en eens te meer omdat het een stijlvol game betreft. En hoewel het eindresultaat niet verveelt – Alfred Molina steelt immers de show – heeft Prince of Persia gebreken te over. De serene, integere persoonlijkheid van de prins uit het game is volledig genegeerd om het pad te kunnen effenen voor visuele bombast en effectbejag. Games en films zijn nog steeds twee verschillende media. De game-esthetiek is dan ook nefast voor de finesse en draagkracht van wat zelden een aangenaam en aantrekkelijk kijkstuk is. The Sands of Time is niet meer dan identiteitsloos formuleproduct, waarin Ben Kingsley andermaal een karikatuur van zichzelf is.

2/5

Tv-reportage De Wapper

strangersonablog — Thu, 17 Jun 2010 08:05:32 +0000

Radioreportage De Wapper

strangersonablog — Fri, 07 May 2010 09:04:03 +0000

Sfeerbeeld De Wapper

De Wapper herbergt een sobere geschiedenis, maar vandaag is het plein een bruisende plek waar toeristen en Antwerpenaren rust vinden. Mevrouw Dupont van het gelijknamige kanthuis heeft zo haar eigen band met het plein.